آوار

این گسل عمیق
درست سمت چپ قفسه سینه ام
سالهاست بی محابا
می لرزاند تمام وسعت سرزمین تنم را...
تمام عصب های تحریک پذیرم را وسوسه ی ویرانی شان به زمین می زند
و تمام رود و رگ و ریشه های چند هزار ساله ام طغیان می کنند.
همان وقت است که
عزیز ترینم ناباورانه نگاهم می کند
و سوالش که تو را چه شده؟ چه میشود؟ را از ترس پس لرزه های احتمالی قورت می دهد
و من
عاجز
عاجز
عاجز...!

+از لحظه های بی تو می ترسم...

مرا آرام آرام اهلی کن...